Eerste indrukken

Een paar jaar geleden bracht ik met een vriendin een bezoek aan New York. Op Kennedy Airport stonden we ruim twee uur in de rij voor we bij een loket onze paspoort konden laten zien en onze vingerafdrukken afgeven. 

De rij voor het loket op het vliegveld van Entebbe is bijna net zo lang als die in New York destijds. Bovendien moeten we hier nog een visum kopen en dit is Afrika natuurlijk. Ik bereid me voor op een lange, lange wachttijd. Maar zie, de rij slinkt snel en voor we het weten kunnen we naar de ruimte waar we de bagage mogen ophalen. Onze koffers hebben al een paar cirkeltjes gedraaid op de lopende band, dus we halen ze er meteen af.

Een  beetje verontrustend is het handjevol mannen dat op strategische plekken op het vliegveld staat geposteerd. Een geweer (Kalashnikov volgens Aart) houden ze schuin voor hun borst. We zullen ze nog vaak tegenkomen, de mannen en vrouwen met de geweren. Veelal op plaatsen waar geld is zoals banken, maar ook in de natuurparken om stropers af te schrikken.

Het is al aardedonker buiten zodat we wel de warme kunnen voelen die hoort bij een zwoele zomeravond en de kruidige geuren kunnen ruiken die horen bij de planten en de mensen, maar hoe Oeganda er uitziet blijft nog een nachtlang onduidelijk.