Hutten

 Op de weg even voorbij Kampala, zag ik ze voor het eerst: de ronde huisjes opgetrokken uit lange stokken en gedroogde aarde, en met een dak van gedroogd gras. Heel even verkeerde ik in de veronderstelling dat het cultureel erfgoed betrof, een dorpje dat wordt behouden ter lering en vermaak van de westerse toeristen. Maar toen ik even verderop weer zo´n dorpje zag, en weer één en weer één, begreep ik dat er gewoon nog Oegandezen in hutten wonen. Soms zijn ze rond en dan weer vierkant of rechthoekig.  Ze zijn vermoedelijk stukken goedkoper dan de bakstenen bouwsels in Kampala en Entebbe, en ook een stuk primitiever, maar wel veel mooier dan de ´moderne' huizen met hun golfplaten daken en verveloze houten deuren.

Vera

In het dorp Bigodi hebben we een kans zo´n traditionele woning van binnen te bekijken als we een bezoek brengen aan Vera, 76 jaar oud.  Zij wil ons wel vertellen over de gewoonten rond huwelijksvoltrekkingen in haar jeugd. We worden ontvangen in haar zitkamer, stampvol grote zitbanken en fauteuils. De muren zijn van binnen niet afgewerkt zodat het lijkt of kinderen binnen een moddergevecht hebben gehouden en de brokken nog tegen de wand kleven. Een groot deel van de muren is aan het zicht onttrokken door ouderwetse katholieke prenten van onze lieve heer en de heilige familie. Er hangen ook krantenpagina´s waarin verslag wordt gedaan van belangrijke historische gebeurtenissen zoals een bezoek van de Britse koningin Elizabeth aan Entebbe.

Vera praat net zo monotoon als de medicijnman in het dorp en haar stem is zo zacht dat ik me afvraag of onze gids haar wel kan verstaan. Ze vertelt dat ze 12 was toen ze werd uitgehuwelijkt aan haar man. Ze was zijn derde vrouw. Godzijdank bleek tijdens haar huwelijksnacht dat ze nog maagd was, anders had haar schoonfamilie haar misschien wel gestraft door haar van een berg te gooien. Ze kreeg 13 kinderen van wie er nog maar 6 in leven zijn. Vera heeft haar handen nog vol aan de opvoeding van een aantal van haar kleinkinderen.